ในวันที่แสงไฟในถนนราชดำเนินเปล่งประกายสว่างทั่วทั้งถนน
             ผมกับจักรยานคู่ใจกำลังเลาะเลี้ยวไปในกระแสธารของผู้คนที่มาจากทั่วทุกทิศ
ในกรุงเทพมหานคร
             ตั้งแต่เกิดมาไฟที่ราชดำเนินถ้าจะนับครั้งที่ได้เห็น ก็คงจะเรียกได้ว่าเยอะจน
นับแทบไม่ไหว แต่ไม่มีครั้งไหนเลย ที่ผมรู้สึกผิดหวังกับความสวยงามของถนนแห่งนี้
             ลมพัดมาตีเข้าที่หน้าเกือบจะกระชากหมวกของผมที่มีสัญลักษณ์ดาวแดงให้
หลุดไปจากหัว ผมจอดรถข้างทางและจัดแจงหมวกให้กระชับมากกว่าเดิม
             ใครๆก็รู้ว่าวันที่ 5 ธันวาคมของทุกปีคือวันของพ่อ
             ทุกๆที่แสดงความรักถึงพ่อ ไม่ว่าจะเป็นในหลวงที่เป็นพ่อของคนทั้งประเทศ
หรือพ่อของทุกๆคนที่ให้กำเนิดเราแต่ละคน
             แม้กระทั่งในโลก “social network” ต่างก็พูดถึงพ่อในหลายๆรูปแบบ ไม่ว่า
จะเป็นรูปภาพ หรือข้อความที่ซึ้งกินใจ
             ส่วนตัวผมเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งนัก เรื่องที่เกี่ยวกับความรักที่มีต่อพ่อหรือแม่
ไม่ใช่ว่าผมไม่รัก แต่หลายๆครั้งที่ผมพยายามพูด มันมักมีอีกสิ่งหนึ่งมาด้วยเสมอ
             พูดสิบครั้งน้ำตาผมก็ไหลสิบครั้ง
             ผมมักจะอาศัยการกอดแทนการบอกรักคนที่รัก เพราะมันทำให้ผมปกป้อง
หยดน้ำตาที่มันชอบเอ่อออกมาได้
              มันเป็นเรื่องตลกที่ผมไม่ได้รู้สึกอายกับการที่น้ำตามันไหล แต่ผมรู้สึกมันไม่ชินกับ
มัน ถ้าจะให้เห็นภาพก็คงจะเหมือนกับมีคนนอกบ้านมาเห็นภาพผมใส่กางเกงในตัว
เดียวในบ้านจนต้องกระโดดหลบ
             หลายๆครอบครัวตอนที่ผมขี่จักรยานผ่าน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา บ้างหอม
แก้ม บ้างจูงมือ บ้างถ่ายรูปครอบครัวเป็นความทรงจำ
             ผมได้แต่อมยิ้มให้กับภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกซึ้งใจปนอิจฉา
            “รักพ่อนะครับ” เสียงผมสั่นเครือตอนที่ได้พูดประโยคนี้ออกไปผ่านคลื่น
สัญญาณโทรศัพท์ที่ส่งตรงไปถึงหาดใหญ่
             นานเท่าไหร่แล้วที่พ่อของผมต้องออกไปทำงานต่างจังหวัด ผมคำนวณถาม
ตัวเองในใจหลังจากที่วางโทรศัพท์ไป
             ก่อนวางผมไม่ลืมที่จะถามพ่อว่าวันไหนที่พ่อจะกลับมา
             “เนี่ยพ่อกำลังขายของให้ลูกค้า ขายเสร็จก็กลับบ้านแล้ว”
             20 กว่าปีที่ผมเกิดมา พ่อมักจะพูดแบบนี้ แล้วผมก็จะรอวันที่พ่อกลับมานอน
โชว์พุงกลางบ้านเสมอ

             ผมขี่จักรยานเลาะเข้ามาในซอยทางลัดที่จะมุ่งไปสู่บ้านของผม ภาพข้างหลัง
ฝูงคนยังทยอยเดินเล่นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะน้อยลง
             ไฟราชดำเนินยังคงส่องสว่างสวยไม่ต่างจากตอนไหนๆ
             ความรู้สึกของผมที่มันเอ่อล้น ทำเอาภาพไฟราชดำเนินรอบๆดูพร่าเลือน
             ผมดึงหมวกลงมาปิดใบหน้า พร้อมกับหนึ่งความคิดที่ผุดขึ้นมา


             สักวันจะพาพ่อมาเดินดูไฟด้วยกัน





edit @ 6 Dec 2011 06:16:19 by FORGOT

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot! เราว่าคุณเขียนเรื่องดีมากนะ เราชอบ แค่อ่าน น้ำตารื้นเลย พูดจริงๆ ในนั้นมันเต็มไปด้วยความรู้สึก ขอบคุณที่กระตุ้นให้เรามีความรู้สึกแบบนี้อีกครั้ง big smile
น้ำตาไหลเลย...พลางคิดในใจ(ใครเหยียบตรีนกรู)

Hot! Hot! tongue

#4 By A R M on 2011-12-10 12:24

น่ารักว่ะกอต (:

/นุช/

#3 By (125.24.119.97) on 2011-12-06 14:11

big smile

เหมือนพี่เลยว่ะน้ำตาไหล

#2 By three sheeps. on 2011-12-06 02:03

สักวันจะพาพ่อมาดูไฟด้วยกัน big smile

คิดถึงเหมือนเดิม อุ่นใจมากกว่าเดิม

#1 By Kankamol (115.87.118.240) on 2011-12-06 01:59