หนึ่งคำถาม

posted on 19 Nov 2011 22:11 by piyarith

             เวลาในคืนนี้แปลกกว่ากลางคืนของทุกวัน
             กลางคืนที่ปกติผมจะยิ้มรับกับมัน ด้วยเหตุที่ว่ามันทั้งเงียบสงบ ไร้เสียงรบกวน
อีกทั้งเวลาที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่กับที่ ถ้าจะเป็นเพื่อน กลางคืนคงเป็นเพื่อนที่แสนดี
ของผมเสมอมา
             ผมชอบกลางคืนเพราะมันทำให้ผมได้มีโอกาสใช้สมองคิดไตร่ตรองเรื่องราว
ต่างๆในชีวิต ในทุกๆคืนหัวสมองของผมจะเหมือนมีประชุมกันเกิดขึ้น แล้วแต่ว่าการ
ประชุมในแต่ละวันหัวข้อจะเป็นอย่างไร
             บางวันเป็นหัวข้อของอนาคต บางวันเป็นหัวข้อในอดีต และบางวันเป็นหัวข้อ
ในปัจจุบัน
             บางครั้งผมหัวเราะกับหัวข้อการประชุมในหัวสมอง จนบางวันคนในบ้านถึงกับ
ต้องเดินมาสอบถามว่าผมเป็นอะไรหรือเปล่า
             แน่นอน, มันก็คงจะมีบ้างที่ผมต้องซึมเศร้า หรือแม้กระทั่งเสียน้ำตา
             ผมไม่เคยรังเกียจน้ำตาที่ไหลรินออกมา กลับกัน ผมกลับรู้สึกดีกว่าการที่เรา
ต้องร้องไห้ออกมาเพราะว่าเรื่องไม่คาดคิด
             หัวข้อประชุมวันนี้บังเอิญเป็นเรื่องของอดีต
              ตอนแรกผมกำลังสนุกกับการสมมติตัวเองให้กลายเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล
ในจอคอมพ์ โดยที่ยังไม่ได้เริ่มคิดด้วยซ้ำว่าวันนี้ผมจะคิดอะไรดี
             มันก็แปลกประหลาดดี ที่อยู่ๆคนเราจะนึกถึงของสิ่งหนึ่งที่ลืมมันไปแล้ว
ขึ้นมาได้ราวกับว่าเป็นความทรงจำของหุ่นยนต์ที่เรียกออกมาเมื่อไหร่ก็ได้
              ผมรวบรวมสติและพยายามตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมลืมสิ่งนี้จริงๆหรือ
หรือแท้จริงแล้ว มันก็แค่ความทรงจำที่ผมแอบเก็บมันซ่อนไว้ลึกที่สุด
             ในเวลาไม่นานนัก ตัวผมก็มานั่งอยู่กับกองกระดาษกองหนึ่ง มันเป็นกอง
กระดาษหลากสีสัน สีสันที่ผ่านเวลามาซีดลงเล็กน้อยบ้างตรงมุม เล็กบ้าง ใหญ่บ้าง
แล้วแต่กาลเวลาจะยินดี
             ผมยิ้มให้กับกองกระดาษที่ไม่ได้เจอหน้าคร่าตากันนานนับปี และยิ้มในใจ
ให้กับตัวเอง–ผู้ชายในอดีตเมื่อเกือบ 10 ปีที่แล้ว
              พูดแล้วก็อายกับข้อความบางประโยคที่เวลายังรักษาไว้ให้เราดู ผมไม่กล้า
ดูมันทั้งหมด ไม่ใช่ว่ากลัวจะคิดมากหรือฟุ้งซ่าน เรื่องแบบนั้นมันจั๊กกะจี้ไปแล้ว
สำหรับปัจจุบัน
             โลกนี้ช่างไร้เหตุผล กับอดีตที่เราต้องเจ็บช้ำ เรากลับยิ้มกับมันได้ในวันที่
เหตุการณ์ล่วงเลยผ่านไป ซ้ำร้ายเรากลับโหยหาคิดถึงมัน

​            คืนนี้ผมไม่ได้หัวเราะหรือร้องไห้
             คืนนี้เป็นวันที่ผมเข้านอนเร็วที่สุดในหนึ่งในรอบหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา
             ผมทิ้งตัวลงไปบนที่นอนแข็งๆแต่หลับสบายของผม พรางคิดย้อนส่งตัวเอง
กลับไปเดินเล่นที่ๆคุ้นเคยในความทรงจำ
             ในห้วงเวลาของความคิดถึงบางครั้งเราก็ไม่ได้อยากให้สิ่งนั้นกลับมาหรือว่า
ต้องการกลับไปแก้ไขสิ่งใด
             แค่ในคืนที่สายลมเป็นใจกับเสียงเพลงที่บรรเลงในอากาศ เราสามารถตั้ง
คำถามกับสิ่งที่เราคิดถึงได้อยุ่เสมอก็คงจะพอแล้ว
              “ยังสบายดีไหม”

             แม้บางครั้งคำถามที่ถามไปนั้นจะไม่มีคำตอบกลับมา











edit @ 20 Nov 2011 00:36:47 by FORGOT

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#4 By on 2011-11-28 22:40

#3 By บังเอิญ on 2011-11-20 21:43

คงสบายดี

#2 By บังเอิญ on 2011-11-20 21:42

ยังสบายดีไหมเจ้าอดีต..


ชอบอันนี้....พี่กอทเขียนเก่งขึ้นทุกวันเลย
big smile

#1 By ซึคิซึคิซึคิซึคิๆๆอะอิชิเตรุ (124.121.231.77) on 2011-11-20 00:45