FORGOT

                                                           

                                                            1

             “เห้ย มึงต้องรุ้จักติดดินบ้าง”
             เด็กชายใส่แว่นคนหนึ่งที่ตัวเล็กกว่าคำพูดกำลังปล่อยประโยคนี้กับเพื่อนตัวอ้วนข้างๆ
             “เนี่ย แค่เนี้ยกูก็มีความสุขสุดๆแล้วว่ะ”
             ผมลุกออกจากเก้าอี้สีน้ำตาลแก่ไปดูความสุขของเด็กแว่น
             มันไม่มีอะไรมาก มันเป็นแค่ปลากระป๋องหนึ่งตัว ที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนจานข้าวสีขาว
เคียงข้างข้าวสวยที่ส่งกลิ่นหอมมายั่วจมูก
             ผมยังไม่เข้าใจว่าอะไรคือความสุขจากปลากระป๋องตัวนี้
             แต่เสียงที่เขาเคี้ยวบอกผมว่าเขาไม่ได้พูดเล่น


                                                             2

             วันนี้เป็นสิ้นปี
             หรือวันที่ 31 ธันวาคม 2554
             ไม่แน่ใจว่าผมจะเริ่มเข้าข่ายคนมีอายุแล้วหรือเปล่า ผมรู้สึกว่าวันนี้มันก็เหมือนวัน
ธรรมดาวันอื่นๆ มิหนำซ้ำผมรู้สึกขี้เกียจมากกว่าเดิม ไฟในใจที่สมัยก่อนต้องหาสถานที่ๆคน
เยอะๆแล้วไปร่วมนับถอยหลัง ไม่รู้ตอนนี้มันดับไปตั้งแต่ตอนไหน
             พูดกันตามปัจจุบันผมเริ่มไม่ค่อยรู้สึกว่ามันจะมีความสุขหรือสนุกสักเท่าไหร่
             ซึ่งคงไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่รู้สึก สิ่งที่ยืนยันได้ก็คือผู้คนที่มาร่วมสวดมนต์ข้ามปี กิจกรรม
ที่เสริมสร้างบุญกุศลและเป็นศิริมงคลให้กับตัวเองนั้นมีจำนวนเยอะขึ้น และในจำนวนที่เพิ่มมา
จนบางวัดต้องมีการยืนหน้าประตูรั้ว ก็เห็นจะเป็นวัยรุ่นเสียส่วนใหญ่
             ดูแล้วก็น่าชื่นใจและขออนุโมทนาสาธุ


                                                             3

             ผมไม่ได้วางแผนอะไรมากไปกว่าการเดินเล่นบริเวณใกล้ๆบ้านมองดูผู้คนที่กำลัง
เดินทางไปเฉลิมฉลองส่งท้ายปีเก่า หรือไปเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆพร้อมกัน
             หลายคนอาจจะบอกว่าเราเริ่มต้นตอนไหนก็ได้นี่ไม่เห็นจำเป็นต้องปีใหม่เลย
ผมว่าถ้าเรามีจุดเริ่มต้นหรือว่ามีเส้นให้ออกตัว มันก็ดูไม่เลวร้ายอะไรนัก
            แต่จะให้ผมไป “นับถอยหลัง” เพื่อเริ่มต้นใหม่มันก็ดูตลกไม่น้อย
             คำว่าเริ่มต้นใหม่มันควรจะนับไปข้างหน้าไม่ใช่หรอกหรือ?
             หรืออาจจะเป็นผมคนเดียวที่รู้สึกว่ามันตลก


                                                             4

             “ปลากระป๋องตัวนี้ทำไมถึงทำให้จั๊มมีความสุขล่ะ”
             ผมไม่ปล่อยให้ความสงสัยอยู่เฉยๆ
             เด็กชายที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่หันมาพูดด้วยสีหน้าใสซื่อ
             “ไม่รู้อ่ะพี่ ก็มันอร่อย กินแล้วก็มีความสุข”
             ผมรู้สึกว่าผมคิดอะไรมากไป มันก็จริงแบบที่น้องเขาพูด มันแทบจะไม่มีอะไรเลย
             แค่อร่อยก็เลยมีความสุข


                                                             5

             ผมปล่อยให้ลมเย็นๆพัดผ่านหน้าของผมไปเป็นเวลานานพอสมควร
             นานพอจนที่ผมเห็นคนขี่จักรยานตรงหน้าเล่นท่าท่างโลดโผนเกือบสิบท่า
             เสาชิงช้าคือที่ๆผมรู้สึกว่ามันโอเคที่สุดสำหรับวันสิ้นปี
             ด้วยความสัตย์จริง ตอนแรกก็กะจะเดินเข้าไปในวัดฟังบทสวดมนต์จากพระท่าน
แต่พอเห็นจำนวนที่เดินเข้าออกแล้ว เกรงว่าถ้าเข้าไปก็อาจจะได้บาปออกมามากกว่า
             นั่งข้างนอกตากลมฟังเสียงจากเครื่องขยายเสียงที่ดังออกมาแล้วกัน ผมคิดในใจ
             ผมนั่งมองผู้คนรอบๆที่ต่างก็นั่งกันเป็นคู่บ้าง หรือเดินคุยหยอกล้อกันบ้าง
             ใครมาเห็นแบบผมก็จะเห็นว่ารอบๆตัวผมนั้นก็มีแต่ความสุขเต็มไปหมด ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ของแต่ละคนก็เป็นหลักฐานมัดตัวให้เห็นกันจะจะ
             แล้วทำไมตัวผมในอดีตหรือผู้คนในปัจจุบันถึงต้องพยายามไปเฉลิมฉลองความสุขให้มัน
ยุ่งยากหรือลำบากมากขึ้นด้วย ผมแอบตั้งข้อสงสัยขึ้นมา
             แต่ก็แบบที่หลายคนพูดอีกนั่นแหละ ความสุขก็คือความสุข
             ไม่ต้องไปถามมันหรอกว่ามันคืออะไร


             ผมนั่งมองบริเวณรอบๆอย่างสบายใจ
             แต่แล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นแผ่นหินสีดำที่มีขนาวยาวหลายเมตร
             บนแผ่นหินนั้นมีลักษณะเป็นเงาสะท้อนกับไฟสปอร์ตไลท์ บนแผ่นนั้นมีสลัก
ชื่อเมืองหลวงของประเทศไทยที่ได้ชื่อว่า เป็นชื่อที่ยาวที่สุดในโลก
             ผมเดินตามอ่านชื่อนั้นจนจบแล้วกลับมานั่งคิดอะไรอยู่ 2 อย่าง
             อย่างแรกชื่อที่ผมเพิ่งอ่านไปมันยาวสมกับที่เป็นที่สุดในโลกจริงๆ
             อย่างที่สองมันอาจจะไม่เกี่ยวอะไรมากนักกับการมานั่งในคืนนี้
             แต่อยู่ดีๆผมก็นึกถึงปลากระป๋องตัวนั้นที่นอนอยู่ในจานข้าวของน้องติวผม
             และอยากจะลองไปหาปลากระป๋องมากินสักตัว


             ไม่แน่คืนนี้ผมอาจจะมีความสุขที่สุดในโลก